سال ما، سال پر بارانی بود.

      که سوسوی نگاهت از آغاز باران بود و به حرمت سالهای دلدادگی آرام، همچون تمام نامه­های خیس­مان، در جشن نگاهمان باران آمد. آنقدر که سفیدی دامن پرچینم را باران به تبرک چشمان آسمان جنون­بار رنگین کرد. تجسم خوشبختی­مان، شنیدن تپش گام­هایت و لبخند سخت واقعیت­ات تصویر پیش­ روی دنیایی بود، که ما با رویاهایمان می­خواستیم بسازیم.

می­خواستیم در تنهایی، رها باشیم.

 می­خواستیم ستون­های یک خانه، مستقل، با هم باشیم.

می­خواستیم چنان یکی باشیم که هم را، خود ببینیم.

می­خواستیم شادی عروسک­های تقدیرمان بر رفاه خودمان مقدم بدانیم.

می­خواستیم متفاوت دوست­ داشتن را زندگی کنیم.

می­خواستیم باور عاشقی را در هم برویانیم.

می­خواستیم سکوت را معنا کنیم.

 می­خواستیم فانتزی ذهن هم را زندگی خود بدانیم.

می­خواستیم ناز هم و نیاز هم باشیم.

می­خواستیم شادی هم و دل­آرام هم باشیم.

ما یاد گرفتیم می­توان با هم بود، ولی از هم بند نساخت.

ما یاد گرفتیم شادی­هایمان را در جمع دوستان و نزدیکانمان جستجو کنیم.

ما یاد گرفتیم رازهای ناگفته­ی ما، پایه­های خانه­ی دل مشترک­ ما هستند.

ما یاد گرفتیم توجه به شادی­های کوچکمان موجب رضایت قلبی بزرگ ما خواهد شد.

ما یاد گرفتیم می­توان بی­کلام در حرم نگاهمان، آرام شویم.

ما یاد گرفتیم به شنیدن هم و به سکوت هم احترام بگذاریم.

ما یاد گرفتیم شاد کردن هم، خودمان را سرشار از آرامش خواهد کرد.

ما یاد گرفتیم خودمان را در نگاه هم ببینیم، نه در آینه­ی چشم دیگران.

ما یاد گرفتیم زندگی سخت ساده است، اگر فقط خودمان را نبینیم.

ما یاد گرفتیم بحث و گفتگو، جزیی از روابط سالم انسانی است.

ما یاد گرفتیم در قاب خاطراتمان، روزهای خاکستری را پر رنگ نکنیم.

ما یاد گرفتیم انتظار آرامش، بی­قراری می­آورد.

ما یاد گرفتیم می­توان گاهی بی­بندوبار عاشق بود.

ما یاد گرفتیم فرصت تنهایی، مجال مرور دنیایمان را به هم بدهیم.

ما یاد گرفتیم باهم بی­بهانه می­توان گریست و بی­مهابا قهقه سر داد.

ما یاد گرفتیم بر پایه­ی شناخت و اعتماد هیچگاه به خود شک نکنیم.

ما یاد گرفتیم شرایط ما دنیای ما را می­سازند، نه ایده­ال­های ذهنمان.

ما یاد گرفتیم هیچگاه تسلیم بازی زندگی نشویم.

ما یاد گرفتیم توان هم برای پیمودن مسیر دلخواهمان باشیم.

ما یاد گرفتیم به تصمیمات هم احترام بگذاریم.

ما یاد گرفتیم شریک مرزهای جغرافیای احساس و منطق هم باشیم.

ما یاد گرفتیم همیشه رویایی در سر داشته باشیم و هر روز آن را در دنیای هم برویانیم.

ما یاد گرفتیم در حال زندگی کنیم و نگذاریم غم دیروز و فردا لذت امروز را از ما بگیرد.

ما یاد گرفتیم خودمان مهمتر از گرفتاری­هایمان هستیم.

ما یاد گرفتیم زندگی را در بهانه­های کوچک حس کنیم.

ما یاد گرفتیم سفر داشته­ی ارزشمند ماست.

ما یاد گرفتیم دوری و فراق، لذت حضور را بیشتر می­کند.

ما یاد گرفتیم دوری همیشه درمان بوده است.

ما یاد گرفتیم چون کودکان، بی چشم­داشت بهم محبت کنیم.

من دیدم تعبیر تمام غزل­های بی­قراری­ام را در نگاه تو.

من دیدم آرامشم را در شهد سبز چشمانت.

من دیدم تمام سکوت و صبر یک مرد را در قاب نقاب تو و در بهت تو شیدایت گشتم.

من دیدم امنیت و پناه شانه­های تو را و لذت هم­آغوشی­ات را نفس کشیدم.

من دیدم پاکی دل ساده تو را، که از فرط سادگی پیچیده می­پنداشتمش.

من دیدم صدای شعر تو را، طنین بیقراریت را و دنیای حریرگونت را.

و حال در سالگرد جشن یکی­شدنمان آرزوی آرامش برای کلبه­ی دنج تنهاییمان دارم.

همیشه همراهت مریم

میلاد امام رضا(ع) - به رضایش رضا -