سفر از  هیچ به سوی همه چیز ...

                                                                                                                  حلالم کنید.

برایت آسمان می­خواهم، آبی

دل می­خواهم، بزرگ

صبـــــر می­خواهم، شاد.

آزی عزیزم

  شهادت "ایمان" ات را آرام سکوت می­کنم و برای تو و "نگار" ات زندگی با آرامش را آرزو دارم.

پینوشت:

-          <نقص فني و سقوط يك هواپيماي نظامي در خوزستان...>

-          < چه کوتاه عشق را زیستند...>

-          واژه ای ندارم تا از بغض بگویم، از داستان عشق که بی­عشق تعبیر می­شود و تو که با چشمانی سرخ می­خندی.

-          خدا به تعطیلات رفته، ما به خانه­اش می­رویم.

-          شب آرزوها...

-     مبهم­ام!

این همه پیچ
این همه گذر
این همه چراغ
این همه علامت

و همچنان استواری در وفادار ماندن
به راهم
    خودم
    هدفم
    و به تو

وفایی که مرا
  و تو را
به سوی هدف
راه می نماید.

مارگوت بیکل

·         شکل موفق در مسافتی مساوی بین سکون و آشوب یافت می­شود.

                                                                                                           شیللر، شاعر آلمانی

·         نقشه­های خدا، همیشه مطابق نیست با آنچه هستیم یا احساس می­کنیم. اما مطمئن باش که او برای همه این­ها دلیلی دارد. گاهی خدا اطاعت می­طلبد، اما گاهی هم مایل است تا اراده ما را بیازماید و ما را به مبارزه بطلبد. تا عشقش را درک کنیم. ما با خدا مبارزه می کنیم، همانگونه که با مردان و زنان محبوب­مان مبارزه می­کنیم. زیرا نبرد با الوهیت است که ما را برکت می­بخشد و رشد می­دهد. ما به فرصت به­دست آمده در یک فاجعه چنگ می­زنیم و وظیفه خود را نسبت به­ان انجام می­دهیم. به او ثابت می­کنیم که می­توانیم از فرمان "حرکت­کن" پیروی کنیم، حتی در بدترین شرایط...

                                                                                                  کتاب کوه­پنجم-پائولو کوئیلیو

·         گاهی اوقات

  جایی هست

  که جز تو

  هیچکس نمی تواند آن را پرکند

  وکاری هست

  که جز تو

  کسی قادر به انجامش نیست...

                                                                                                          فلورانس اسکاول شین

پینوشت: امسال جوجه­هایمان را آخر بهار می­شماریم، روزهای نبرد ما و زمان... 

اول و آخر نوشت: به تدبیرات شکر.

"وقتی نيستی/بهانه می‌گيرد/دلم/تلخ می‌شود

چتر نداشتم/قطره قطره در خودم/می‌چکيدم

دست‌هام را صليب می‌‌کنم/

جلو ميزت/رو به زندگی/و هر چيز سخت

مصلوب ‌می‌شوم/با تاجی از گل

وقتی هستی

هيچ چيز کم نيست

خدا هم هست آن بيرون

جای پاش هم هست بر برف

چقدر رقصيده بود آن شب"

عباس معروفی

آهسته بگویمت، دیشب باکره­ای را دیدم، سجاده­نشین نگاه پدر روحانی، راهبه­ای که خدایش را گم کرده بود. برایش اشک ریختم، می دانی اشک چیست؟ بارانی که تو به من هدیه دادی و از آن روز اتاق تنهایی­ام، وسعت آسمان­ام شد. خدایم را قاب گرفته­ام، کنارهمان ابری که می­دانی. حالا طول و عرض اتاقم­ام را دیده ای، اما ارتفاع­ام را که از بر بودی، حیف، در بازی بالا و پایینی فراموش کردی. همان آسمانی که باران­اش تو بودی، رنگین­کمان اش من، حالا گوشه دنج پنهانی من است. لحظه­هایم بی­قرار می­گذرند تا تو بی­فکر، بی دل ، بی­نگاه بیایی و از هرآنچه دیروز در آسمان­مان نبود، نگویی. من بشوم کودک دل، تو قصه بگویی. تا صبح خدا را در آغوش بگیریم و به نداشته­هایش عشق بورزیم. آن­وقت تنهایی خدای بالای آسمان­مان هم بی­معنا می­شود. مدتهاست که به آرام­اش نرفتم، اما او خوب رسم شیدایی می­داند. نوایم کرده است. در شکل شکوه­هایم. در طوفان­ام و بهارم که بی­­شب باز می رویید. حالا من سجاده­نشین بهانه راهبه­ای شده­ام که می­داند، نمی­یابد و می­بارد. از این­جا­، کمی دورتر از تو، به یاد تو، در حوالی جنونِ تنهایی شب قدم می­زنم، شاید بیایی و دلتنگ کودکی­مان شوی....